improvisatie

Cindy neemt de trein

De laatste trein snoof het spoor als een lijn. God was de coke lord, de NMBS zijn white horse.

Cindy legde haar pen weer neer. Ze was slechts een beetje fucked up heden avond, onvoldaan doch zat. Weerspiegeld in het raam zag zij geen Vlaamse weides, maar een kopie van de trein en in de ramen van die ramen weer dezelfde kopie. Na middernacht werd ze altijd een beetje Escheriaans. Wat ze zag, was meer bepaald een plastische weergave van alle parallelle dimensies van de treinreis. Eentje waar ze de hopscotch danste, eentje waar ze Warioland II op de gameboy speelde (dat level waar je door bijen wordt gestoken en je dan naar boven zweeft met opgezwollen kop), eentje waar ze schraal zong van iene miene munte, om te kiezen tussen twee boeken, een van Nietzsche en een met de erotische verhalen van Nic Balthazar.

Nic & Nietzsche, dat klonk bijna als een kinderboek.

Ze zuchtte, en begon meteen te schrijven. Creativiteit is slavernij, bedacht ze, een juk. Maar welk waterrad draai ik voort? En tot welk doel?

Advertenties
Standaard

2 gedachtes over “Cindy neemt de trein

  1. djuna zegt:

    Beste meneer mijn schuine overbuurman,
    Wat is dit een mooi stuk!
    het einde van deze week valt samen met het einde van “het blok”
    op naar een volgend level,
    kom je dan weer pasta eten?
    Gooi maar wat steentjes tegen de ruit.
    liefs, djuna

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s