Zonnebloemen

Het lek

Jeremy Geddes' "Cosmonaut 4", olie op doek, 2009

As the needle to the pole turns… draait de naald weer richting the weird. Een weerwolf moet overdag als rechercheur de moorden  oplossen die hij ’s nachts pleegt. “Matteo werd wakker met sporen van geronnen bloed op zijn tanden.” Jeckyll & Hyde op speed, Capote con carne, Burroughs on the rocks, een lycantroop pulpcuriosum voor nerds. Sex und Gewalt markieren die beide extremen Pole des menschlichen Gefühlsspektrums. Publicatie is bijzaak, de blaasbalg ter hand, en mijn bijeengesprokkeld fantasiehout stoken met alles wat brandt: papier, kerosine, wijwater; en lezen, veel lezen, en dan diezelfde boeken ook weer op het vuur smijten, een barbecue voor de goden, en het rookpluimpje dat hoger en hoger kringelt, tot aan de randen van de dampkring, tot aan de navel van eender welke kosmonaut. “Een lek in mijn ruimtepak,” hijgt hij, er verschijnt doom op zijn helmglas, waanzin in zijn oogwit, “de zuurstof spuit uit mijn ruimtezak! mijn tweede huid, het lekt! Alexandrej! Alexandrej! Over, over – Alexandrej!” Maar Alexandrej leert in de naam van de wetenschap zijn cavia de samba dansen in het luchtledige, hij hapt naar adem van het lachen, en buiten, net zichtbaar door het kijkgaatje van de ruimteduikboot, moest hij zijn kop maar willen draaien, hangt zijn compagnon aan het uiteinde van mijn rookstengel te trillen en te schreeuwen, iets over inkt en het einde van de wereld.

Advertenties
Standaard