Zonnebloemen

Het hart is hokus, de polsslag pokus

Begrip is altijd de eerste fase van afscheid. Wat moet er toch altijd te begrijpen vallen? Begrijpen is beginnen met verlaten. Ik wil helemaal niets begrijpen. Niets scheidt ons verder van de waarheid af dan wederzijds begrip. Begrip is de verzwegen kern van de windhoos der wanhoop. Laten we niet verworden tot wanhopige dwazen. Laten we elkaars talige gebreken koesteren als brandstof voor de ongerijmdheid van het betekenisloze. Niets is mooier dan het onbegrepene. Wat we toevallig bedoeld hebben hoeft niet waar te zijn, wat we expliciet willen maken hoeft niet begrepen te worden. Laten we om elkaar heen stromen, ik het water, jij de steen, of anders, jij de reigerpoot, ik de alg. Gebruik geweld als het moet, sla een oksel om mijn nek, laat me knielen en zweten, stamp me in de kloten, vervloek me, jaag me uit ons huis, maar raak niet aan het onbegrip. Elk misverstand is een antibacteriële injectie in ons lichaam van gezamenlijke verlichting, het virale circuit dat ons dichter bij de afstand brengt die ons scheidt van de versmelting. Laten we niet de fout maken om elkaar naar de mond te praten en te zoeken naar een synthese, laten we niet praten tot er lijken in staat van ontbinding uit de kast vallen, laten we niet praten tot we elkaar helemaal openkrabben met het schuurpapier van scherpe interpunctie en de scherven van ongebruikelijke bijwoorden. Til niet zwaar aan wat ik zeg, til mijn uitspraken niet over het paard, til mijn tovertong niet torenwaarts voorbij haar betekenisloos beslag. Laat sommige zinnen een onvoorziene dood sterven, maar haak niet in op wat ik misschien had kunnen bedoelen. Haak liever in op wat niets met het gesprek te maken had, zwijgen is reeds gewonnen goud maar de onverwachte kwinkslag is de pikhouweel die met een gemikte slag mogelijk nieuwe edelmetalen blootlegt. Zo moeten gesprekken elkaar voeden, met steeds nieuw voedsel, steeds nieuwe gangen, steeds nieuwe tankstof voor elkaars onlesbare op-en-neergaande dorstbeen. Giet het ook op me, niet eens in dat gat van mijn ribbenjerrycan, maar ernaast, over mijn borsthaar, op heel mijn lijf, steek vervolgens de fik in mij en in elkaar en waaier onze rook met een tapijt open tot een mogelijker rijm voor onze grenzen.

Advertenties
Standaard

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s