Zonnebloemen

Een synoniem voor satijn

“feeling without touching, oh if you ask me I’ll love it, with the angel gloves,
my crown is tipped up, my world is zipped up – tight” (Glass Candy)

Het leven is een corporate compromis: deeltijds doodgaan en voltijds overleven. Nine to five vegeteren in fastforward, en ’s avonds uitbollen op mijn rode Bottecchia, in vlammend staal door de lome avondspits van augustus. Het kwik flirtte met de veertig graden en de auto’s waren zware spoken die voorbijtrokken, maar even goed konden stilstaan, hun banden gestold kaarsvet in het asvalt, niets leek te bewegen, dit Gothisch asfaltschilderij van stomend metaal en golven, golven in de lucht en op de ruiten – maar god wat was het hot and humid en mijn hart zoemde in mijn longen vol suiker en adem en kolibri’s. Terwijl ik langs het schrapend schroot schrijdde, dacht ik na over verschillende zaken, bijvoorbeeld over het dehumaniserende van romantische liefde, over het illusoir helende effect van porno, en over de consequenties van een onderzoekje dat een kunstenaar in het begin van de twintigste eeuw had uitgevoerd in een Frans kinderschooltje. De man had honderd kinderen de opdracht gegeven een tekening te maken van wat er binnenin de mens zat. Negenennegentig kinderen gingen druk aan de slag met hartkamers, adervertakkingen en secundaire organen. Slechts één kind tekende een menselijk skelet. De kunstenaar trok daar geen besluiten uit, maar verliet gewoon doodleuk de school, het was tenslotte een kunstenaar, geen wetenschapper, maar ik liep dus al de hele dag mijn hersentandwielen kapot te knarsen op de ware draagwijdte van dit raadsel, eigenlijk al vanaf het moment dat ik de anekdote had gelezen in een obscuur tijdschrift over eclectische zelfmoordkunst. Er stond ook een bladzij in vol afscheidsbriefjes, mijn favorieten waren “bel de politie” (André Gorz, 22 september 2007), “dit is geen oplossing, ik raad het niemand aan” (Vladimir Majakovskij, 14 april 1930) en het poëtische “ik doof nu uit” (Carlo Michaelstaedter, 17 oktober 1910). Woorden als kogelschoten door de leegte, en ik kan maar hopen dat ik ooit iets schrijf wat die uitspraken in kracht benadert. Het probleem is dat ik niet wil sterven. Sterven zal, alle ironie ten spijt, het laatste zijn wat ik zal doen, en als ik het doe dan doe ik het laat, in stilte, waar niemand me ziet, enkel en alleen, als een ridderlijke, knokige olifant die afdwaalt tussen de rotsen van een bestaan dat hem door ziekte of lichamelijke vervreemding is ontglipt, met minder neem ik geen genoegen. Die avond wou ik leven. Ik liet mijn fiets thuis achter en ging Indisch eten met Jessica, die me vertelde over haar ontmoeting met de Amerikaanse consul en haar nakend vertrek naar de States, waar ze een pre-doctoraal onderzoek zou doen naar diamantherkenning in Tanzania. Er was een familiegeheim uitgelekt; de grootvader van haar vriend had zijn hele familieschatkist van vijf huizen en een jacht verloren bij het gokken in Monte Carlo en nu lag alles aan duigen, stak haar schoonmoeder joints op bij het ontbijt, schold ze haar zoon uit voor rat en hoerenloper en stonden er minstens twee potjes serepax verstopt in elke kamer van het huis. We werden licht in het hoofd van de postkoloniale Indische merlot en dropen af richting pravda voor een met gember op smaak gebracht wodkaatje met een vleugje framboos, mijn persoonlijke favoriet, maar zij hield vast bij de wodka van het huis met rauwe pompelmoes. Onderweg in Viale Tibaldi passeerden we de grote cultster van de Milanese transseksuelen, Ronálda, die in haar aspegelgrijze Mercedes klanten wegreed in plaats van omgekeerd, en met dat uitdagend pantybeen uit haar portier geslagen Russische literatuur las, tegenwoordig Chekhov naar men zei, maar het kon ook al weer Flaubert zijn. Een Roemeens hoertje vroeg me nog of ze mijn GSM mocht gebruiken voor een telefoontje maar het vooruitzicht om de dag nadien een telefoontje te krijgen waar iemand me een blowjob voorstelde voor een tientje trok me niet meteen aan dus drukte ik haar een euro in haar hand en wees haar verantwoordelijk naar de dichtsbijzijnde telefooncel. Jessica stak de loftrompet over mijn grootmoedigheid en omhelsde me, iets wat ze nooit eerder had gedaan, en ze zei dat ik welkom was in New Orleans. Ze raakte op dreef en we knoopten gesprekken aan met een interessante Taïwanese die als sommelier carrière maakte bij enkele Milanese toprestaurants. Zij vertelde ons dat ze beide helften van haar tong en elk neusgat had laten verzekeren voor tweeduizend euro, en dat ze niet in aanraking mocht komen met magnesium, Bengaalse sausen en vuurwerkkaarsjes op verjaardagstaarten. Pas na een uur werden er barstjes in haar relaas zichtbaar, maar ze werd gelukkig net op tijd opgepikt door haar vriendin, een mannelijk type in een Fiat Abarth. Ik was al een tijdje gefascineerd door de blauwe schoenen van een jong viriel figuur die zich, terwijl hij me de hand schudde, voorstelde als stand-in pornoacteur voor afrukscènes, “met mijn kleine handjes lijken de penissen groter”, en toen kreeg ik de slappe lach en kwam er wodka uit mijn onverzekerde neusgaten en moest Jessica, die ook al stond te waggelen van het lachen, me weer rechtop helpen. We namen een slaapmutsje van pure Sobieski, dat zou de wereld de finale spin geven, de laatste ruk aan de koord en dan zouden we naar ons bed tollen, werd de maan een kwast en de sterrenhemel de ronddraaiende caroussel, dit was pas een afscheid, dacht ik nog toen ik haar uitwoof en het was allemaal heerlijk en toen ik thuiskwam stond er plots een rouwregister in de inkomhal van mijn palazzo, op een soort priesterstoel, een maf Lynchiësk visioen, er moest er ergens eentje doodgegaan zijn, en ik schreef onder de laatste naam, ti amo ti amo ti amo, in mijn kleinste, meest ingetogen zakelijk handschrift.

Advertenties
Standaard

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s