De taal van het licht

Schrijven in romans en poëzie is dingen benoemen, en dingen benoemen is belang hechten aan dingen, en belang hechten aan dingen is dingen dramatisch maken. Schrijven is daardoor van nature donker, droevig en dramatisch. Zelfs wanneer er licht is, en geluk, en vrolijkheid, dan nog lijken de woorden te wachten om in hun natuurlijke, zwarte vorm terug te vallen. De ware genieën gebruiken echter een taal van het licht, een andere taal dan de taal waarmee wij spreken en schrijven, ze gebruiken elk woord als een omgedraaide munt die naar een andere waarde verwijst. Hun woorden hechten geen direct belang aan de dingen, ze benoemen de dingen niet maar stromen erlangs. Wie de taal van het licht heeft gevonden, kan deze taal aanwenden om een roman te schrijven. Het zal een groots roman worden. Wie de taal van het donker gebruikt, kan de lezer wel bezig houden, maar zal hem nooit verleiden. Zijn werk zal vergeten worden en verloren gaan.
Er is geen glorie voorzien voor hen die de taal van het licht niet hebben gevonden.

In november 1934 schreef Daniil Charms in zijn dagboek: “Waarschijnlijk vloog het allereerste vogeltje niet hoger dan vier meter.” Dit is de taal van het licht. Aforismen zijn trouwens altijd licht: ze onttrekken zich van elke afspiegeling want ze zijn cyclisch. Opnieuw Charms, ditmaal in 1937: “Twijfel is al een deeltje van het geloof.” Aforismen richten zich loodrecht naar de zon, ze werpen geen schaduw af, geen tegenkracht die hen kan onschadelijk maken. Dit is een eerste kracht van de taal van het licht: de taal van het licht onttrekt zich aan interpretaties en symbolische lezingen. Hij kan worden geïnterpreteerd, maar dit is zinloos. Zijn symboliek bevindt zich al op de oppervlakte. De taal van het licht verblindt de lezer en bestaat louter. Dit is genoeg.

We hebben reeds gezien hoe de taal van het licht loodrecht is. De taal van het licht is ook wegneembaar, verplantbaar en zacht. De dingen die in de taal van het licht zijn geschreven hoeven niet gezegd te worden. Eenmaal gezegd vallen ze namelijk samen met het zachte vlak van de werkelijkheid, ze maken er geen inbreuk op. Ze zorgen voor een spinnend gevoel in de maag door hun wolligheid, door hun streelbaarheid. De taal van het donker verwondt, de taal van het licht verwondert.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s